Çocuklarda baş ağrısı, yeterince tanınmayan ve genellikle küçümsenen bir sorundur. Oysa, önem verilmesini gerektiren birçok neden vardır.
1)    Çocukluk ve ergenlik döneminde baş ağrısına oldukça sık rastlanır. Son yıllarda yapılan bir araştırma, İlkokul çocuklarının yüzde 62’sinin baş ağrısı çektiğini ortaya koymuştur. Bu oran 11-12 yaş grubunda yüzde 77′ye, ortaokul öğrencilerinde ise yüzde 82′ye ulaşmak’ tadır.
2)    Çocukta baş ağnsı önemli bir rahatsızlığa neden olur; çocuğun oyundan zevk almaşım engeller ve okula devamlılığını etkiler. İlkokul çocuklarının yüzde 5′i yıl boyunca en az bir kez baş ağrısı nedeniyle okula gidemez; bu oran ortaokul öğrencilerinde yüzde 23′e yükselir.
3)    Çocukluk çağında baş ağnsı ya da migren nöbetleri çekenlerde bu durum erişkin yaşlarda da sürer.
4)    Çocukluk çağmda migren nöbetinin ortaya çıkmasını engelleyen ilaç kullanılırsa, nöbetlerin sıklığının önemli ölçüde azaldığı ya da tümüyle ortadan kalktığı saptanmıştır; koruyucu tedaviye ne kadar erken başlanırsa, sonuçlar o ölçüde başarılı olur.

Baş ağrısı ortaya çıktığında öncelikle “nedeni bilinmeyen birincil baş ağrısı” ile “organik bir nedene bağlı ikincil baş ağrısı” arasında ayrım yapılmalıdır.

•    Ailede doğumsal sağırlık olgularının bulunması.
•    Gebelik sırasında annenin kızamıkçık, toksoplazmoz ya da herpes enfeksiyonu geçirmesi.
•    Yenidoğanın yüzünde, damağında ya da dış kulaklarında biçim bozuklukları görülmesi.
•    Bebeğin 1,5 kg’den düşük ağırlıkta doğması.
•    Doğumda kandaki bilirubin cranının aşırı yüksek olması.
•    Yenidoğanın bakteri kökenli menenjit geçirmesi.
•    Doğum sırasında bebeğin çok fazla oksijensiz kalması.
Bu koşullardan herhangi birinin varlığında bebeğin uzman bir hekime gösterilmesi gerekir. Ayrıca bebek normal görünse bile, işitme yeteneğini değerlendirmek için bazı basit kontrollann yapılmasında yarar vardır.

Bebek 2-3 aylıkken çevresindeki ani seslere normal olarak tepki gösterir. Bu gibi durumlarda irkilip irkilmediğine. dikkat etmek gerekir. Aynca zil, çıngırak, çan gibi nesnelerle ses çıkanlarak bu görüntülere gösterdiği tepki izlenir. Eğer işitme yeteneği normalse, bebek başını sesin geldiği yöne çevirecektir.

Sonraki aylarda anne baba ses çıkarmaya başlayıp başlamadığına ve değişik seslere nasıl tepki verdiğine dikkat etmelidir.
Bebeğin en azından yatar konumda sesin geliş yönünü ayırt edip edemediğini saptamak için şöyle bir yöntem uygulanabilir Anne bebeği kucağında tutarken, ikinci bir kişi bebeğin dikkatini çekmek üzere karşısına” geçer; üçüncü bir kişi de annenin hemen arkasında durarak değişik sıklık ve şiddette bazen sağ, bazen sol tarafta sesler çıkarır. İşitme yeteneği normal olan bir çocuk başını sesin geldiği tarafa, yani sağa ya da sola çevirecektir.
Üç yaşma yaklaşan çocuklarda deneme daha basittir. Çocuğa “Adın ne?” gibi sorular yöneltilir ya da “Bu oyuncağı al!”, “Elini kaldır!” gibi emirler verilir.
Daha büyük çocukların Önce sağ kulağına, sonra sol kulağma basit cümleler fısıldanarak ne kadar hızlı tepki gösterdiğine bakılır.
Bu denemeler yapılırken çocuğun işitmesini zorlaştıracak herhangi bir engel olmamalıdır. Örneğin kulak kiri, kulak iltihabı, soğuk algınlığı, kısaca ağız ve kulakları etkileyen bütün hastalıklar engel oluşturabilir. Eğer çocuk yapılan basit denemelerde yetersiz tepki verirse, hemen bir uzmana başvurmak gerekir. Yoksa işitme kusurunu azaltma ya da giderme olanağı bulunmayabilir.

Işitemeyen bir çocuk ne konuşmayı öğrenebilir, ne de normal toplumsal ilişkiler geliştirebilir. Her bin yenidoğandan 1-2’sinde sağırlık sorunu vardır. Bebeklerdeki sağırlıklar doğumsal olabileceği gibi, sonradan da ortaya çıkabilir. Doğumsal sağırlıklara yol açan nedenler şunlardır:
•    Kalıtsal bozukluklara bağlı genetik özellikler.
•    Doğum öncesinde, yani gebelik döneminde geçirilen kızamıkçık gibi virüs enfeksiyonları ya da etene engelini aşan talidomit gibi ilaçlar.
•    Doğum anında, hemen öncesinde ya da sonrasında ortaya çıkan olumsuz gelişmeler.
Yaşamın daha sonraki yıllarında sağırlığın ortaya çıkması viral enfeksiyonlara, menenjite, kulağa zarar veren antibiyotiklere ya da başka maddelere bağlı olabilir.

Paramorfizm terimi vücudun biçim ve konumuyla ilgili hatalı tutum ve davranışlara bağlı olarak normal duruşu az ya, da çok bozan durumları kapsar. Bu durumlara örnek olarak kanatlı kürek kemiği, düşük omuz ve sutta hafif kamburluk gösterilebilir. Hiç de ender olmayan bu durumlar, normalden bir sapma olmakla birlikte hastalık olarak değerlendirilmez. Daha çok kişinin alışkanlık haline getirdiği duruş biçiminin olağan görünümleri olarak kabul edilir. Paramorfizmler genellikle iskelet sisteminin uyumunu ve gelişimini bozan, ama yapısal lezyonlara neden olmayan basit değişiklikler olarak tanımlanabilir. Bunlar hafif kusurlardır, ama zamanında belirlenip tedavi edilmezlerse gerçek biçim bozukluklarına neden olabilirler. Bazı işlevsel azalmalara yol açan ağır paramorfizmler de vardır. Örneğin, köprücük kemiği ve kürek kemiğinden oluşan omuz kemerindeki paramoffizmde, gövdenin ve omuzların hatalı duruşunun yanı sıra solunum kaslarında bir erime de ortaya çıkabilir. Gövdedeki biçim bozukluğu nedeniyle zaten var olan solunum yetmezliği daha da artar.

Çocuklarda ayakla ilgili biçim bozuklukları sık görülür. Kalıcı hale gelmeden ve yürümeyi etkilemeden önce belirlenmeleri gerekir. Biçim bozukluklarının önlenmesinde beslenme, spor ve sağlıklı ruhsal gelişme çok önemlidir.

Tedavi için uygun ilacın bir defada verilmesi gerekir; genellikle ilaç 2-4 hafta sonra bir kez daha verilir. Çocuğun kesin olarak iyileşmesini sağlamak için ilaçla yetinmemek, bazı sağlık kurallarına kesin olarak uymak gerekir:
•    Ailenin tüm bireyleri bir doz ilaç kullanmalıdır.
•    Her dışkılamadan sonra eller ve tırnaklar yıkanmalıdır.
•    Tırnaklar sık sık kesilmeli ve kemi-rilmemelidir.
•    Solucanı taşıyan kişinin çamaşırlan, iç çamaşırlan, çarşaf ve havlulan sık sık değiştirilmeli ve yıkanmalıdır.
•    Temizlik gereçleri, dezenfektanlarla derinlemesine temizlenmelidir.

Kann ağrısı çocukluk döneminde çok -sık rastlanan bir belirtidir; zaman zaman anne babanın paniğe kapılmasına neden olur/Bazen kann ağrısının altında oldukça ciddi bir neden yatar; bu durumda zaman geçirmeden bu nedenin belirlenmesi gerekir. Bu yüzden kesinlikle göz ardı edilmemeli ve çocuk hekime götürülmelidir; hekimin de bu yakınmaları ciddiye alıp gerekli incelemeleri yapması gereklidir.

Çocukluk çağında kann ağrısına yol açan etkenler başlıca iki gruba ayrılır:
1 – Organik kökenliler
2- İşlevsel kökenliler.
Organik kökenli kann ağnsı enfeksiyon hastalıktan, bağırsak düğümlenmesi gibi karın boşluğu içindeki bir yapısal bozukluktan kaynaklanır.
İşlevsel kökenli kann ağrısı ise daha ileri yaşlarda (okulöncesi ya da okul çağı) ortaya çıkar; temelinde belirgin bir organik neden yoktur. Yineleyicidir, gelir gider, çocuğu fazla rahatsız etmez. Daha çok sinirli, huysuz çocuklarda görülür ve sıklıkla okulun bu belirtiyi ortaya çıkaran etken olduğu düşünülür.