Bir yaşından büyük çocuklarda beyin tümörleri trafik kazaları, lösemiler ve enfeksiyon hastalıklarından sonra en sık rastlanan ölüm nedenidir. Lösemiler ve beyin tümörleri çocukluk çağında en sık ortaya çıkan kötü huylu hastalıklardır.
Çocukluk tümörleri nedenlerine, hücresel yapılarına ve yol açtıkları klinik tabloya göre yaşamın ilk iki aymda ortaya çıkanlar, 1-2 yaşlarında ortaya çıkanlar ve 16 yaşına değin ortaya-çıkan-lar olmak üzere üçe ayrılır. İlk dönemdeki tümörlerin genellikle doğuştan geldiği kabul edilirse de bu konuda görüş birliği yoktur.
Yaşamın ilk iki aymda beyin tümörlerine çok ender rastlanır; bunlar çocukluk çağı beyin tümörlerinin yalnızca yüzde 1,5′ini oluşturur.
Çocuklarda beyin tümörlerinin en fazla görüldüğü dönem 5-9 yaş arası, en sık görüldüğü yer de artkafa çukurudur.

Lösemi, kan yapıcı dokuları etkileyen ve kandaki akyuvarların aşın derecede artmasına neden olan kötü huylu bir hastalıktır. Hastalığın gidişine ve etkilenen akyuvarların türüne göre sınıflandırılır (lenfoblastik lösemi, miyeloblastik lösemi vb). Kesin nedeni bilinmemekle birlikte, Hiroşima’ya atom bombası atıldıktan sonra Japonya’da çok sayıda lösemi vakası görülmesi, radyoaktif ışınımın etkili olduğunu düşündürmektedir. Hastalığın kalıtımla da ilgisi olduğu sanılmaktadır. Virüslerin bazı hayvanlarda lösemiye yol açtığı bilinirse de insanda lösemi etkeni olduğu kanıtlanmış bir virüs yoktur.

Tedavi amacıyla röntgen aletlerinin geliştirildiği 1920′lerde, kronik lösemi tedavisinde önemli adımlar atıldı. Ama akut lösemilerin tedavisinde, folik asit karşın ilaçların bulunduğu 1950′lere değin hiçbir gelişme kaydedilmedi. Çocuklarda daha sık görülen ve ilk belirtileri kansızlık, ateş, kanama ve lenf düğümlerinde şişme olan akut lösemilerin tedavisinde sağlanan ilerlemeler, bu hastalarda eskiden çok düşük olan yaşam süresinde önemli artışlar sağlamıştır.

Yirmi yıl öncesine değin öteki kanser türleri gibi lösemi de çocuklarda kısa süre içinde ölümle sonuçlanırdı. 1970′lerden sonra başta çocukluk çağı lösemilerinin yüzde 80′ini oluşturan lenfoblastik lösemi olmak üzere tedavide belirgin ilerlemeler sağlandı. Bu ilerlemeler şöyle özetlenebilir: Olguların yüzde 90-95′inde tam iyileşme (remisyon) sağlanmış, tam iyileşme sağlanamayan olguların yüzde 60-70′inde 2-3 yıl sonra iyileşme sağlanarak tedavi kesilmiş, geri kalan yüzde 30-40′mda hastalık yinelemiştir.
Son yıllarda kemik iliği nakli gibi yeni tedavi yöntemlerine bağlı olarak lösemili çocukların yaşam süresi Önemli ölçüde uzatılmıştır.